همسایه ی باران و موسیقی

tanhamiyanedohich — Mon, 02 Nov 2009 17:37:18 GMT

چه تفاوتی دارد بگویم

من

یا

تو

وقتی هر دو در تنهایی خود غوطه وریم . . .

tanhamiyanedohich — Sat, 24 Oct 2009 20:30:18 GMT

به پایان فصل رسیده ام رفیق !

حالا دیگر می توانی ترانه ی باران را باور کنی

و حضور خسته ی مرا

که شبیه هیچ شده ام

tanhamiyanedohich — Fri, 23 Oct 2009 21:01:18 GMT

نه

دیگر از آن پرنده ی خیس

از آن پرنده ی خسته

خبری نیست . . .

امروز هم کسی اگر صدایم کرد

بگو خانه نیست

بگو رفته است شمال

می خواهم به جنوب بیندیشم

می خواهم به آن پرنده ی خیس

به آن پرنده ی خسته . . .

به خودم بیندیشم

گاهی اوقات مجبورم حقیقتی را پس گریه های بی وقفه ام پنهان کنم

همین خوب است . . .

tanhamiyanedohich — Fri, 23 Oct 2009 20:45:18 GMT

به خدا من کاری نکرده ام

فقط لای نامه هایی به ری را

گلبرگ تازه ای کنار می بوسمت جا نهاده و بسیار گریسته ام . . .

tanhamiyanedohich — Sun, 18 Oct 2009 20:21:18 GMT

آن که ویران شده از یار مرا می فهمد

آن که تنها شده بسیار مرا می فهمد

چه بگویم که چنان از تو فرو ریخته ام

که فقط ریزش آوار مرا می فهمد . . .

tanhamiyanedohich — Wed, 14 Oct 2009 14:22:18 GMT

سرشارم از برهوت تنهایی

مثل نگاه آخر تو

در ایستگاه واپسین

وقتی برای همیشه می رفتی . . .

باران می آید

و من غروب نفس هایت را باور کرده ام

tanhamiyanedohich — Mon, 12 Oct 2009 15:49:18 GMT

یکی دو هفته ی پیش داشتم میرفتم کلاس که از دور دیدم یه پسر بچه ی کوچولو شاید حدوداً سه ساله سر یه خیابون فرعی چسبیده به یه آبسرد کن . اولش متوجه نشدم موضوع چیه بعد که کمی نزدیک تر شدم دیدم طفلی آب میخواد ولی کسی نیست بهش آب بده . جالب این جا بود که یه استکان کوچولو گرفته بود تو دستش و به این آب سرد اشاره میکرد ، اما هیچ بی انصافی پیدا نشد که به داد به این بچه برسه . رفتم کنارش وایسادم ، وقتی برگشت رو به بالا تو صورتم نگاه کرد دیدم کلی گریه کرده و تمام صورتش خیسه و کمی هم آب دماغش راه افتاده . بهش گفتم : الهی بگردم کوچولو ، استکانتو بده برات آب بریزم . وقتی استکان پر از آب رو بهش دادم انگار دنیارو دو دستی تقدیمش کردم . همینطور که شروع کرد به آب خوردن راه افتاد به سمت پایین خیابون و رفت . دو تا آقای بامعرفتی که کل این صحنه رو تحت نظر داشتن ، گفتن که آقا مادر هم مادرای قدیم ! گفتم چطور مگه ؟! گفتن اون خانمی که داره میره مادرشه !!! خانم نسبتاً جوانی بود با فاصله ی حدود ۲۰۰ متر از ما که کالسکه ای رو هم هل میداد و داخل کالسکه یه بچه ی قنداقی دیگه هم بود . تو همین صحبت بودیم که برگشت نگاهی کرد و تنها لطفش این بود که بچه شو با تکون دادن سر صدا کنه ....

--------------------------------------------------

نتیجه ی اخلاقی : بچه اسباب بازی خوبیه . پس انداختنش با پدر و مادرای سراپا محبت و بزرگ شدنش با کرام الکاتبین

پی نوشت : ای لعنت به این خیابون جم با اون آب سرد کن و پیاده رو و کوچه پس کوچه هاش . . .

tanhamiyanedohich — Sun, 11 Oct 2009 14:08:18 GMT

ای همه آرامشم از تو ، پریشانت نبینم

چون شب خاکستری سر در گریبانت نبینم

ای تو در چشمان من یک پنجره لبخند شادی

همچو ابر سوگوار این گونه گریانت نبینم

ای پر از شوق رهایی رفته تا اوج ستاره

در میان کوچه ها افتان و خیزانت نبینم

مرغک عاشق ، کجا شد شور آواز قشنگت

در قفس چون قلب خود هر لحظه نالانت نبینم

تکیه کن بر شانه ام ای شاخه ی نیلوفرینم

تا غم بی تکیه گاهی را به چشمانت نبینم

قصه ی دلتنگی ات را خوب من بگذار و بگذر

گریه ی دریاچه ها را تا به دامانت نبینم

کاشکی قسمت کنی غم های خود را با دل من

تا که سیل اشک را زین بیش مهمانت نبینم

تکیه کن بر شانه ام . . .

tanhamiyanedohich — Fri, 09 Oct 2009 16:41:18 GMT

منتظر نباش که شبی بشنوی،
از این دلبستگی های ساده دل بریده ام!
که روسری تو را،
در آن جامه دان ِ قدیمی جا گذاشته ام!
یا در آسمان،
به ستاره ی دیگری سلام کرده ام!
توقعی از تو ندارم!
اگر دوست نداری،
در همان دامنه ی دور ِ دریا بمان!
هر جور تو راحتی! بی بی باران!
همین سوسوی تو
از آنسوی پرده ی دوری،
برای روشن کردن ِ اتاق تنهائیم کافی ست!
من که اینجا کاری نمی کنم!
فقط, گهکاه
گمان آمدن ِ تو را در دفترم ثبت می کنم!
همین!
این کار هم که نور نمی خواهد!
می دانم که مثل ِ همیشه،
به این حرفهای من می خندی!
با چال های مهربان ِ گونه ات...
حالا، هنوز هم
وقتی به آن روزهای زلالمان نزدیک می شوم،
باران می آید!
صدای باران را می شنوی؟

یغما گلرویی

tanhamiyanedohich — Sat, 03 Oct 2009 19:29:18 GMT

امروز دلم خيلي گرفته است . زندگي مدام مرا به جنگ مي خواند ، و اين آغاز دوره ي غربت است . درست شبيه (( سيزيف )) شده ام . طغيانگري كه به قول كامو : (( به عقوبت شوريدن بر زئوس محكوم شده است تا سنگي را از اعماق به قله برساند ، اما چون سنگ به قله مي رسد ، به خواست زئوس و يا سرنوشت ، سنگ به نشيب مي غلتد تا باز سيزيف فرود آيد و آن را رو به بالا به دوش بكشد . اين عمل هر روزه ي سيزيف تجسم پوچي است . همان كه ما نيز در چنبره ي روزمره هامان گرفتار آنيم ))

امروز دلم خيلي گرفته است . دائم خودم را مجبور مي كنم كه بگويم همه چيز خوب است . اما مگر مي شود اين فكر لعنتي رامهار كرد ؟! هرجا دلش مي خواهد مي رود و هميشه به حقيقتي خرد كننده مي رسد و دست از پا درازتر برمي گردد .

نمي خواهم آن انسان عاصي باشم كه به چيزي ايمان ندارد . مي ترسم كه به همه چيز (( نه )) بگويم .

نمي خواهم در گوشه ي تنهايي خود آن قدر عصيان كنم كه هرچيز ناشناخته را حتي اگر بخشي از وجود خودم باشد ، از ميان بردارم . نمي خواهم بي تو باشم . نه ! نمي خواهم بي خودم باشم . بهاري را كه تنها به شكل دسته هاي گل در بازارها مي فروشند ، نمي خواهم . در پناه پنجره ها ماندن خسته ام مي كند . پنجره هاي بسته دريچه هاي توهم اند . . .