دستم درد نکند

خسته نباشم

از این دنیای مجازی بزرگ همین وبلاگ برایم ماند

دیگر نه ایمیلی و نه مسنجری

البته هنوز نمی توان گفت نه نامی نه نشانی نه خطی و نه خبری . . .

می دانم خبر مهمی نیست ها

کک کسی هم نمی گزد

ولی عادتی شده این اراجیف نویسی

ببخشید

وبلاگ نویسی

پی نوشت : منظورم از اراجیف نویسی وبلاگ خودم بود ها

باز سر جد مبارکتان به بند قبای کسی برنخورد که اصلا حوصله اش را ندارم

پس خود را از دستان کودک در امان بدار

بی شکستن

کودک را توان زیستن نیست . . .

                                                                  نیچه

من

یا

تو

وقتی هر دو در تنهایی خود غوطه وریم . . .

حالا دیگر می توانی ترانه ی باران را باور کنی

و حضور خسته ی مرا

که شبیه هیچ شده ام

دیگر از آن پرنده ی خیس

از آن پرنده ی خسته

خبری نیست . . .

امروز هم کسی اگر صدایم کرد

بگو خانه نیست

بگو رفته است شمال

می خواهم به جنوب بیندیشم

می خواهم به آن پرنده ی خیس

به آن پرنده ی خسته . . .

به خودم بیندیشم

گاهی اوقات مجبورم حقیقتی را پس گریه های بی وقفه ام پنهان کنم

همین خوب است . . .